Ciastka z płatkami kukurydzianymi

Naaaaaajsmaczniejsze jakie jadłam. Oczywiście nie chwalę tu siebie - nie nie ... jeszcze nie teraz ;) Ciacha każdemu tak dobre wychodziły, wychodzą i wychodzić będą. Nawet ja nie potrafię tego przepisu spieprzyć :) Znalezione gdzieś w gazecie przez moją mamę i oczywiście szybciorem skopiowane. Idealne na poprawę humoru a i tuszy nie dodadzą za dużo bo tam mało co czekolady i cukru ...

Składniki:

• 3 szklanki mąki
• kostka margaryny
• 2 jajka
• 3/4 szklanki cukru
• cukier waniliowy
• 1/2 opakowania proszku do pieczenia
• 5 szklanek płatków kukurydzianych
• drobno połamana czekolada
• drobno posiekane orzechy (ja użyłam laskowych)
• słonecznik łuskany

No i do roboty: roztapiamy margarynę w rondelku na małym ogniu a następnie studzimy. Ucieramy jajka z cukrem waniliowym i ze zwykłym cukrem aż otrzymamy pienistą masę. Mąkę mieszamy z proszkiem do pieczenia i stopniowo dodajemy do masy. Dodajemy roztopioną margarynę - oczywiście wystudzoną - i dokładnie mieszamy.Teraz wsypujemy nasze dodatki - płatki kukurydziane, słonecznik, pokruszoną czekoladę i orzechy. Znowu mieszamy.

 

Rozgrzewamy piekarnik do 180°C. Wykładamy na blachę pergamin i smarujemy lekko tłuszczem. Z masy formujemy kulki i spłaszczamy na blasze formując ciastka. Nie ma się co martwić, że płatki kukurydziane odstają - w tym właśnie całe piękno tych ciastek, że nie są idealne :) Wkładamy do piekarnika i pieczemy ok. 20 minut.   GOTOWE!

Do ciastek możemy dodawać co tylko chcemy. Mogą to być suszone owoce, rodzynki bądź wiórki kokosowe. Można dolać jakiegoś aromatu a nawet ... NAWET! polać czekoladą heheh ... Jak widać możliwości jest wiele, także proszę kombinować i dawać znać jakie Wam wyszły pysznotki.

SMACZNEGO!

Muffinkowa wariacja na temat hortensji ...

Ależ tytuł mi wyszedł ... ;) Wyjrzałam na internecie takie oto cuda i nie mogłam się odgonić od myśli, że przecież ja też takie umiem. Co widać po zdjęciach - nie umiem, ale chociaż się staram :) Zajęło mi to aż dwa dni, ale co i dlaczego zdradzać może nie będę... bo to wstyd. W każdym bądź razie z wypocin lekko zadowolona jestem, ale nie ulega wątpliwości, że należy popracować nad kształtem płatków :) 

 Przepis oryginalny tu a niżej podaję przetłumaczony przeze mnie więc nie wiem czy dobrze. 

Muffiny:

• 2 szklanki cukru 
• 1 3/4 szklanki mąki 
• 3/4 szklanki kakao 
• 1 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia 
• 1 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej 
• 1 łyżeczka soli 
• 2 jajka 
• 1 szklanka pełnotłustego mleka 
• 1/2 szklanki oleju roślinnego 
• 2 łyżeczki ekstraktu wanilii (lub olejku waniliowego) 
• 1 szklanka wrzątku (tu trzeba uważać bo lepiej w kubku ;) )

I jak to z muffinami bywa mieszamy wszystkie suche składniki w jednej misce. W drugiej misce mieszamy wszystkie "mokre" składniki poza wrzątkiem. Mieszamy ze sobą składniki suche i mokre a na koniec wlewamy szklankę wrzątku i dobrze mieszamy. Ciasto robi się dość płynne ale takie właśnie ma być. Muffinki wychodzą pyszne i leciutkie.

Nagrzewamy piekarnik do 180 stopni celcjusza i pieczemy muffinki przez około 24 minuty.  (22-27min.) Z tej ilości ciasta wyszło mi aż 36 muffinów :)

Teraz zabieramy się za krem. Ja przekombinowałam i trochę nie wyszło więc albo proszę trzymać się przepisu, albo stworzyć swój krem, który nie będzie spływał z muffinek tylko ładnie na nich tworzył ozdoby :) Oryginał i moje tłumaczenie:

Krem waniliowy:

• 1/2 szklanki masła (w temperaturze pokojowej) 
• 3/4 szklanki kremowego serka (może być mascarpone) 
• 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii (lub olejku waniliowego) 
• 4 szklanki cukru pudru 
• 2 łyżki śmietany kremówki

Mieszamy wszystko (poza cukrem pudrem) najlepiej ręcznie i nie aż tak dokładnie. Dodajemy powoli cukier puder i mieszamy aż do uzyskania gęstej masy. Dzielimy masę na pół i kolorujemy :) Niebieski łatwizna, bo są barwniki. A fioletowy miałam dzięki niebieskiemu barwnikowi i ... kilku kropel soku z buraka :) Wkładamy do lodówki aż masy zgęstnieją. Potem ozdabiamy, podziwiamy i zjadamy. Moje były bez podziwiania ;D

UDANEJ ZABAWY!

Śniadaniowa pito-pizza

Tak mnie dzisiaj naszło, żeby zjeść na śniadanie coś innego niż ciągle te same kanapki z wędliną czy płatki na mleku. Naszła mnie ochota na ... pizzę. Pora śniadaniowa, więc pizzę trzeba by było jakoś lekko zmodyfikować na poranny rozruch. Ciasta też mi się nie widziało, żeby gnieść od rana jak przecież ledwo na oczy widzę. Szybki przegląd lodówki, szafek i piwnicy. I mam!. Pito-pizza! Chlebek pita się znalazł więc chyba może robić jako spód pizzy? Hmmm... Pizza na śniadanie to i pita jako spód może zadziałać ;)

Składniki (na 4 porcje):

• 4 placki pita
• 4 jajka
• parmezan
• mozzarella
• 12 pomidorków koktajlowych
• pęczek cebulki ze szczypiorkiem
• oliwa z oliwek
• sól morska
• świeżo zmielony pieprz

Moje placki pita były malutkie, tak na jedną osobę. Jeżeli ktoś znajdzie większe można jednego placka użyć na dwie porcje ... lub na jedną dla większego łasucha :) 

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 230°C. W tym czasie smarujemy placki oliwą z oliwek i nakładamy startego parmezanu i mozzareli tak, aby przykryło nam placki. Wkładamy do piekarnika na ok. 3 minuty, żeby serki ładnie nam się roztopiły. Wyciągamy placuszki i nakładamy resztę składników. Pomidorki przekrajamy na połówki, szczypiorek siekamy i wrzucamy wszystko na nasze "pizze".Wbijamy na każdy placek jedno jajko. Jajko. Niestety ja i jajka mieliśmy zupełnie inna koncepcję. Miały się ładnie trzymać środka, a one chyba chciały poszaleć bo się porozlewały. Musiałam więc je jakoś ujarzmić więc powkładałam placki do żaroodpornych naczyń. I mogłam bez obaw o ucieczki składników dokończyć przyrządzanie swojego śniadania. Pozostało nam jedynie posolić i po... posypać pieprzem :) Wkładamy do piekarnika na kolejne 5-6 minut. Gdy jajko ładnie nam się zetnie (żółtko powinno się lekko rozlewać) wyciągamy z piekarnika, posypujemy sobie jeszcze szczypiorkiem i od razu wcinamy cieplutkie. Naprawdę pychotka!

SMACZNEGO!

Gofry miastowe, nie-domowe

Witam wszystkich w Nowym Roku i oczywiście szczęścia, miłości i fantastycznych przygód w kuchni jak i w codziennym życiu życzę :)

  Z okazji "nowego" przyszły mi na myśl wspomnienia z przeszłości, a mianowicie o ... GOFRACH! Nie takich zwykłych, ulicznych, ale o takich domowych, maminych. Pamiętam jak za dzieciaka nie mogliśmy się ich w domu doczekać. Pamiętam jak kuzyn przylatując z Kanady na wakacje myślał tylko o gofrach. Pamiętam jak bawiąc się na dworze nic nie było w stanie przekonać nas do powrotu do domu... Nic poza hasłem "GOFRY JUŻ SĄ!!". Się pędziło z końca wioski żeby się tylko na ten smakołyk załapać od razu, a nie czekać całe 4 minuty na wypieczenie następnego. Ehhh ... i właśnie przez te wspomnienia zachciało mi się gofrów. Przeszukałam stare zeszyty mamy w poszukiwaniu tego jedynego przepisu. Natrafiłam na trzy! Tu pojawił się problem... Który to był??!!?? I nie wiem dlaczego, ale moja uwagę przykuł jeden z przepisów, taki ze strzałką i dopiskiem "podobno takie jak robią na mieście" a na dodatek z mąką ziemniaczaną. Nie wiem dlaczego zaczęłam robić właśnie te. Przecież chciałam swojskie, mamine ?? Czasami ciężko mi zrozumieć samą siebie. Chyba znowu wygrała ciekawość. Przepis prosty, przejrzyście napisany a jednak. Pierdoła kuchniowa zrobiła po swojemu i nie wyszło ... Tzn. wyszło tyle, że źle :)

Składniki:

• 20 dkg mąki ziemniaczanej
• 20 dkg mąki pszennej
• 25 dkg cukru
• cukier waniliowy
• 200 g stopionej margaryny
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 5 jajek
• olej sojowy

  "Jajka ubić z cukrem i dodać resztę składników. Zostawić na 10-15 minut." No właśnie, jajka ubić z cukrem. Tego nie doczytałam. Stwierdziłam, że trzeba zrobić tak jak robiła to mama. Wszystko do jednej michy i wymieszać. Dlatego też moje gofry były jakieś takie bez polotu. Nie były hmmm... "puszyste"? Jakoś tak. Ale w smaku były całkiem smaczne. Z lodami rewelacyjne. Z tym, że jeden gofr zatyka już porządnie, a te "domowe" to można wciągać jeden za drugim ... No chyba, że już stara jestem i pamięć mnie myli ;) bądź apetyt nie ten. 

Nasze gofry zjedliśmy z kulką lodów bakaliowych - kupnych. Mimo to było pysznie. Wczoraj. A dziś słońce i księżyc uraczyły nas takim oto widokiem.

  
Życzę SMACZNEGO! I pamiętajcie: jajka najpierw ubić z cukrem! ;)

Pierniki i muffinowy prezent

Witam serdecznie i przedświątecznie ! 

W całym tym świątecznym zamieszaniu i ciągłym obiecywaniu "w tym roku tyle nie gotujemy", znalazłam chwilkę żeby upiec moje pierwsze pierniczki. Myśl nie przyszła sama z się ... Siora pokazała mi tą piękną stronkę Bakerlady. Ta kobieta ma chyba jakieś zdolności paranormalne... Toż to niemożliwe, żeby zwykły człowiek zdziałał takie cuda. No... chyba, że w Photoshopie ;) W każdym bądź razie przez tą stronę męczyłam się nad moimi piernikami ładnych parę dni. Efekty jednak nie odzwierciedlają poświęconego im czasu ;) Podczas pracy plułam sobie w brodę, że w ogóle się za to zabrałam. Czy Wy też tak macie, że jak coś zobaczycie to łazi Wam po głowie i musicie sami spróbować to zrobić bo inaczej nie da rady pozbyć się tego ze łba? Ja się nie pozbyłam, bo nie uzyskałam żądanego efektu. I teraz będę kombinować i próbować i się męczyć aż w końcu wyjdą jak należy... Ehhh, człowiek to jest dziwna istota... 

Przepis na ciasto piernikowe pożyczyłam od Bakerlady:

• 1 szklanka miodu - najlepiej prawdziwego, ale może być też sztuczny
• 1/2 szklanki cukru
• 1/2 kostki masła (100g)
• opakowanie przyprawy do piernika
• 1 łyżka kakao
• płaska łyżeczka sody
• 3-4 szklanki mąki pszennej

Miód gotujemy z masłem, cukrem i przyprawą piernikową. Odstawiamy do przestygnięcia. Dodajemy sodę i mieszamy. Dodajemy tyle mąki, aby uzyskać miękkie, dość lepkie ciasto. Zawinąć je w folię aluminiową i schować do lodówki. Jak podaje autorka ciasto ze sztucznym miodem nie lubi chłodzenia, więc z niego trzeba piec pierniki od razu - po upieczeniu są jaśniejsze od tych z prawdziwym miodem. Ja miałam miód prawdziwy i chłodziłam ciasto przez całą noc. Niestety dodałam za dużo mąki i trochę męczyłam się z rozwałkowaniem. Trochę bardzo się męczyłam. Najlepiej rozwałkowywać ciacho między arkuszami papieru do pieczenia. Nie przykleja się do wałka (sposób mojej mamy). Ciasto trzeba rozwałkować na 3 mm - chyba ;) Moje było tak twarde, że do tych 3 mm to wałkowałabym po dziś dzień. Dlatego też, moje pierniki są różne. Cieniutkie, grubiutkie - czasem tak grubiutkie, że aż straciły swoją formę i stały się placuszkami. Świątecznymi piernikowymi placuszkami ;) No trudno... tak to jest przy pierwszych razach - nie zawsze jest miód-malina. Najlepiej jak przed włożeniem do piekarnika schłodzimy pierniczki jeszcze przez chwilę w lodówce. A potem do 200°C na 15-20 minut. Żeby pierniczki dały się malować, najlepiej jakby stały w suchym i chłodnym miejscu. U mnie takiego nie ma niestety. Jest albo chłodne i wilgotne (to przez tą zimę) albo ciepłe i suche. Wybrałam to drugie dlatego pierniczki "suszą" się w kotłowni. Niezbyt "kuchniowe" miejsce ale cóż ... każdy orze jak może ;)

Najwięcej problemów było z chęcią namalowania aniołków... Ja pierdziu, jakie te stworzenia są oporne. Nie chciały współpracować, przez co wyglądają na lekko zdziwione, bądź przestraszone ...

... a ten to wypisz wymaluj "Krzyk" Edvarda Muncha ...

Jedyne uśmiechnięte anielisko. Ale żeby to był anielski uśmiech to nie powiem ...

Jeszcze szybki podgląd na mały prezencik, który zrobiłam z muffinek, kremu do tortów, biszkoptów, precelków (te to się łamią cholery) i kolorowego lukru.

Przedstawiam Wam Zdziwionego Renifera i Japońskiego Bałwanka.

Na koniec dzisiejszego, bardzo długiego jak na mnie wpisu ;) 

Wszystkiego dobrego, miłych, ciepłych i rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia i samych dobroci w Nowym 2011 Roku życzę Mła, Aniołek z "Krzyku" i Japoński Bałwanek.

PS. Renifer nie życzy bo jest dalej zdziwiony...

Tarta Jabłkowo-malinowa "Spadające gwiazdy"

  Ależ mnie tu dawno nie było... co nie znaczy, że nic nie gotowałam, piekłam, pichciłam. Naszło mnie jednak ponownie, żeby tu zaglądnąć i coś uaktualnić, bo się jakoś tak smutno tu zrobiło. A, że piękny listopad zaczął nam się zmieniać w "listopadowy" listopad - to i czasu więcej się w domu siedzi. No i jak się tak siedzi, siedzi to się tv ogląda. Po obejrzeniu jednego z odcinków Marthy Stewart stwierdziłam, że ba! ja też takie umiem upiec ... no i się zabrałam do roboty :) Według przepisu jest to ciasto jabłkowo-jerzynowe, ale nie było jerzyn więc kupiłam maliny :) Aha... i ciasto w przepisie ma "spadające liście". Obszukałam w sklepach foremki w kształcie liści... no i ni hu hu . Pomyślałam, pomyślałam... i przecież nie tylko liście spadają, a ja mam foremki gwiazdki. Przepis tłumaczyłam sama więc mogą być błędy... a ciasto i tak wyszło...chyba.


Robimy ciasto na tartę:

• 600 ml mąki
• 1 łyżeczka soli (5 ml)
• 1 łyżeczka cukru (5 ml)
• 2 kostki niesolonego masła
• 60ml-120ml zimnej wody

  Wszystkie suche skladniki mieszamy ze sobą. Masło kroimy w kosteczkę, tak żeby łatwo nam było wyrobić ciasto. Najlepiej jest to robić mikserem, takim do wyrabiania ciasta i mieszać pulsacyjnie. Mój misker odmówił posłuszeństwa, albo poprostu nie tak go poskładałam. W każdym bądź razie musiałam ugniatać ciasto ręcznie. Dodajemy po trochę wody i dalej wyrabiamy. Ciasto nie moze być jednak za bardzo jednolite. Wyrabiamy do momentu aż będzie się trzymać k... siębie jak się bedzie trzymać :) Dzielimy na dwie części i wkładamy do lodówki na minimum 1 godzinę, żeby się schłodziło a skaldniki przeszły sobą nawzajem... innymi słowy żeby zaszła między nimi "chemia" ;) Dobrym sposobem jest przedstawiony sposób Marthy... robimy z ciasta dwa krążki i wkładamy takie do lodówki. Wtedy po wyciągnięciu możemy odrazu rozwałkowywać, a nie męczyć się jeszcze z wyrobieniem placka do wałkowania. 

  Teraz, w międzyczasie, gdy ciasto nam się chłodzi zabieramy się za nadzienie. Przygotowujemy sobie:

• 80 ml cukru
• 20 ml skrobi kukurydzianej (ja użyłam ziemniaczanej)
• 2,5ml cynamonu
• ok. kilograma jabłek
• 1/2 kilograma jerzyn bądź malin (oczywiście mogą być mrożone)
• 20 ml niesolonego masła

i zabieramy sie do roboty. Obieramy jabłka i kroimy na cząstki. Ja pokroiłam na 4, ale można spokojnie na ósemki. Chyba nawet tak jest w przepisie i prawdopodobnie nadzienie wyjdzie bardziej zbliżone do oryginalnego ;) W każdym badz razie kroimy sobie jabłuszka. Mieszamy ze sobą wszystkie suche składniki, pomijamy narazie masło. Następnie wsypujemy cały ten zmieszany proszek do jabłek i delikatnie mieszamy, dodajemy do tego nasze jerzyno-maliny i delikatnie mieszamy. 

  Jeżeli ciasto nam się już schłodziło to wyciągamy placki i rozwałkowujemy. Ciasto na spód lepiej zostawić ciut grubsze, nie będzie sie rozwalać po upieczeniu. Na stronie oryginału można zobaczyć w jakim kobieta naczyniu to piekła. Ja niestety nie miałam takiego talerza, więc piekłam w zwyklej blaszce do tart. Musiałam niestety dać mniej nadzienia. Ale wracając do roboty.... Jeden rozwałkowany placek kladziemy na spód i obcinamy byle jak brzegi. Z drugiego placka wykrawamy gwiazdki. No, chyba, że jednak macie foremki liscie. W sumie można powycinać co się chce. To w sumie ma tylko wyglądać...albo raczej aż wyglądać. Taka kosmetyka parkietu ;) Na spód wsypujemy nasze jabłka z malinami. To nie ma być równe z blachą, bo nic nadzienia by nie wyszło. Robimy z tego taką kopę... nie mylić z czym innym;) Kroimy masełko w kostki i rozrzucamy po tej górze jabłek. Chyba po to, żeby się lekko płynne nadzienie zrobiło ;) I na wierzch układamy nasze "wycinanki". Przykrywamy w takim nieładzie, żeby czerwone nadzienie prześwitywało dziurami. Na koniec roztrzepujemy jeszcze jajko i smarujemy pędzelkiem każdą gwiazdkę, listek lub inne cudo i posypujemy grubym cukrem. Ja posypałam zwykłym cukrem, bo oczywiście w mojej kuchni jak zwykle nic nie ma. 

  Wkładamy jeszcze ciacho na ok. 30 minut do lodówki, żeby się wszystko ładnie zgrało i nastawimy piekarnik na 200 C. Wkładamy ciacho i pieczemy przez 20 minut, następnie obniżamytemperaturę do 170 stopni, ciasto przykrywamy pergaminem i pieczemy przez następną godzinę i 45 minut. Tak tak, dla mnie też się wydawało za dużo jak na takie ciasto, ale po to właśnie ten pergamin, żeby nam się ciasto nie sfajczyło. Gdy nadzienie będzie nam "bąbelkować"...hmmmm... będzie widać, że nadzienie się gotuje to wyciągamy i odstawiamy do schłodzenia. A potem to już sie tylko zażeramy ;D

  Ciasto dobre, chociaż muszę popracować nad techniką. Aha! Miałam trochę za małe gwiazdki i się trochę pozapadały. Lepiej jednak jak "wycinki" są ciut większe. Miłej zabawy przy pieczeniu i SMACZNEGO !

Sałatka/Surówka

A oto szybki wpisik z równie szybka sałatką, bądź surówką do obiadku. Idealnie pasuje do paluszków rybnych. Wiem, bo sama wypróbowalam :) Sałatka made by mła.

Składniki:

• główka sałaty lodowej
• jedna duża rzodkiew biała
• cebula czerwona
• ogórek
• rzodkiewki

Sos:

• łyżeczka musztardy
• łyżeczka chrzanu
• oliwa z oliwek
• ząbek czosnku
• sok z połówki cytryny
• pieprz

Liście sałaty poszarpać na kawałki. Rzodkiew zetrzeć na tarce o dużych oczkach. Cebule posiekać w kostkę. Po zrobieniu sałatki wiem, że cebuli nie da się zetrzeć na tarce. Nawet o dużych okach. Ogórka i rzodkiewki (te różowe) kroimy jak chcemy, np. w plasterki. Sos jak sos. Wszystkie składniki mieszamy. Ząbek czosnku najlepiej przepuścić przez praskę. A oliwy tyle, żeby sos był gęsty a nie rzadki jak ... rzadki sos ;) Polewamy sałatkę i mieszamy. Najlepiej łapkami :)

A teraz to już tylko smacznego ! :)

Zupa czosnkowa

No i nie wytrzymałam bez mięsa. No cóż, nigdy nie byłam dobra w dotrzymywaniu postanowień. Ehhh trzeba to będzie jakoś zmienić. Teraz mogę spokojnie uzupełnić bloga w przepisy, które zawierały mięso. Były oczywiście zrobione przed postanowieniem, ale kto by mi uwierzył gdybym umieściła je wcześniej. Przyznałam się do mięsa więc... teraz już mogę :)

Na początek pójdzie zupa czosnkowa. Pyyyyszności! Mówię Wam ludziska jaka pychota mi wyszła. I robiłam całkowicie z niczego, sama ją byłam wymyśliłam :) Tym bardziej cieszy, że wyszła i co najważniejsze smakowała. Nic innego w domu nie było. Wymłócone wszystko, że przeciągi w lodówce. Ino czosnek się był ostał ... Żoznek jak to mówią Francuzi ;) Więc wpadła mi do głowy zupa czosnkowa. I tak mąciła mąciła, prosiła się, że hej. No to musiałam ją zrobić.

Składniki:

• pierś z kurczaka
• główka czosnku
• jedna duża marchew
• jedna duża pietruszka
• kilka kartofli
• 1 cebula
• oliwa z oliwek lub kawałek zwykłego oleju
• czerstwa bułka kajzerka bądź 2 kromki czerstwego chleba żytniego
• 1 łyżeczka chrzanu (takiego ze słoiczka)
• sól, pieprz, majeranek
• śmietana i mąka do zatrzepania

Na początek do garnka wlewamy trochę oliwy (3-4 łyżki). Rozgrzewamy i wrzucamy piersi z kurczaka. Podsmażamy lekko i dodajemy 2 posiekane ząbki czosnku. Podsmażamy, aż czosnek wyda swój aromat. I zalewamy wodą. Cebulę podpiekamy nad palnikiem, żeby dawała lepszy smak. Wrzucamy do zupy w całości. Chwilę gotujemy i dodajemy pokrojone w kostkę marchew i pietruszkę. Gdy warzywa zmiękną dodajemy ziemniaki, łyżeczkę chrzanu i wyciśnięte przez praskę pozostałe ząbki czosnku. Doprawiamy sola, pieprzem i majerankiem. Pod koniec gotowania dodajemy pokrojona na kawałki bułkę lub kromki chleba. Zatrzepujemy śmietana i mąką i włala ... :) Gotowe!
Zupkę robiłam kilka razy, ale dopiero teraz udało mi się ją sfotografować :) Robiłam ją zamiennie z samymi ziemniakami, później z samą bułką lub chlebem. Jak ktoś lubi gęsto to dodajemy i to i to, tak jak podałam w tym przepisie. Zupka jest też wyśmienita, jeżeli ją całą zmiksujemy. Naprawdę polecam!

Canelloni ze szpinakiem

I jestem znów! :) Całkiem niezłą mam tu częstotliwość. nadrobię szybko zaległości, gdyż uzbierało mi się troszku przepisów przez ten czas. Przepisy znalezione, zgapione, zmodyfikowane lub z głowy ... czyli całkowicie z niczego. Ale .. nie znaczy, że są do niczego. Ostatnio postanowiłam sobie nie jeść mięsa. Nawet mi to wychodzi. Mimo iż naokoło nagle zaczęto piec przepysznie pachnące karkóweczki, chrupiące schaboszczaki i inne mięsiste przysmaki. A ja sie nie daję! A ja ich brokułem, szpinakiem i rybami. A co!

Właśnie, właśnie ... szpinakiem. Znalazłam bardzo fajny przepis na torebce Fixa (Knorr). Cannelloni ze szpinakiem. CU-DEŃ-KO! Aczkolwiek tutaj zaproponuję to danie bez fixa, gdyż za bardzo nim daje i oprócz wspomnianego fixa nie czuć nic. Muszę przyznać, że polubiłam szpinak. Im dalej brnę bez mięsa tym bardziej zaczynam lubić smak warzyw, których nie tknęłabym nigdy. Nawet gorzką cykorie wszamałam ... ale to już innym razem. AHA! Przy okazji zmieniona czołówka strony... I jak? (heh.. ciekawe kto pamięta starą, c'nie? ;) ). 

A tutaj składniki i przepisior:

- makaron cannelloni
- mrożony szpinak (liście)
- 3 ząbki czosnku
- 1 cebula
- krążek sera camembert
- 4 łyżki śmietany
- 2 łyżki oleju
- tarty ser żółty do posypania

i tutaj jeżeli ktoś woli z fixem to rozrabiamy Fix Spaghetti Bolognese, jeżeli nie to podaję składniki na sosik. Z tym, że proporcję podam mniej więcej bo w sumie robiłam na oko. Polecam też tak zrobić według własnego uznania :)

- koncentrat pomidorowy (pół słoiczka)
- majeranek
- oregano
- bazylia
- ząbek czosnku
- pieprz
- sos chili
- olej
- woda

A więc zaczynamy!
Makaron cannelloni wrzucamy do wrzącej, osolonej wody i gotujemy 3 minuty. Wyciągamy i bierzemy się za nadzienie. (Aha! W przepisie mowa o 12 sztukach cannelloni. Mi nadzienia starczyło na 11.) Na patelni rozgrzewamy olej. Siekamy cebulę i czosnek, i chwilkę podsmażamy. Dodajemy rozmrożone liście szpinaku i smażymy razem 5 minut ciągle mieszając. Ser camembert kroimy w kostkę i wraz z 4 łyżkami śmietany dodajemy do szpinaku. Mieszamy i chwilę razem podsmażamy (aż ser się troszkę roztopi). Odstawiamy do wystygnięcia. Teraz sos. Wiadomo... wszystkie składniki łączymy i mieszamy. Czosnek najlepiej przecisnąć przez praskę. Mimo, iż w przepisie podałam sos chili i pieprz to wcale nie jest ostry. Oczywiście zależy to od ilości, którą dodamy. Ja sosu chili dodałam tylko kilka kropel dla lepszego smaku. A pieprzu ? Hmmm... 6 obrotów młynkowych :D Aha! I wody ... wody dodajemy tyle, żeby sos był płynny ale gęsty. Najlepiej ciepłą wodę, wtedy zioła fajnie puszczą aromat i sos przejdzie ich smakiem. Gdy masa szpinakowa już nam przestygnie, bierzemy żaroodporne naczynie i nastawiamy piekarnik na 190 stopni. Zabieramy się za wypełnianie cannelloni masą. Fajna zabawa. Najlepiej robić to łapkami. Uwielbiam się babrać w jedzeniu :D Oczywiście łapeczki myjemy wcześniej... żeby nie nadać potrawie nowych smaków i wartości niekoniecznie odżywczych ;) Napełnione rurki układamy w naczyniu polewamy sosem pomidorowym (bądź rozrobionym fixem) i posypujemy startym serem żółtym. Wkładamy do piekarnika i zapiekamy przez 10 minut. Wyciągamy i się zajadamy. Najlepiej jeść szybko, żeby zdążyć na dokładkę :D

SMACZNEGO!

Roznamiętniony smażony ryż z kurczakiem

Skąd nawa? Przepis jest z obcojęzycznego bloga/strony. Trzeba było więc uruchomić słownik. Stir fried rice with shrimps. Stir tłumaczony był na wiele sposobów... rozgrzebać, poruszać rozczulać, kłócić, roznamiętniać, wzruszać, rozbełtać, rozbudzić (namiętności). Więc wybrałam "namiętny". Prawda, że lepiej brzmi niż "rozbełtany smażony ryż" ? :) W oryginalnym przepisie są krewetki. Oczywiście, że miała, no ba ... Ale według mojego nosa skończył im się "best bifor", więc wolałam nie ryzykować a , że kurczak czaił się tuż za rogiem ... Krewetki przecież smakują prawie jak kurczak ... Przynajmniej ja tak sobie wmawiam gdy zaczynam je jeść. Kurcze pyszne one są ... ale jak przełknę jedna przychodzą mi do głowy te ich malutkie czarniutkie oczyska i te ich .... chrapki (odnóża). Z moją chorą wyobraźnią naprawdę ciężko jest się pozbyć obrazu, że ja je połykam a one tymi chrapkami łapią się gdzieś tam mojego gardła i starają się wyjść. Walczę z tym jak mogę, ale więcej niż dwie sztuki już nie przełknę. A kurczak bezpieczniejszy jest ... zresztą co mi mogą zrobić takie piersi ?
Przepis lekko zmodyfikowany:

Składniki:
- 2 pomidory
- 2 piersi z kurczaka
- 2 jajka
- 1 cebula dymka
- woreczek ryżu
- 3 łyżki keczupu
- sól

Na początku nastawiamy ryż do ugotowania. Użyłam jednego woreczka ryżu, ale spokojnie mogą być dwa i nie trzeba zwiększać ilości pozostałych składników. Pomidory pozbawiamy pestek i kroimy w kosteczkę. Nie wiem dlaczego w większości przepisów ludzie pozbywają się pestek z pomidorów. Może potrawa jest wtedy mniej wodnista? Nie wiem. Ja lubię te pestki, ale w tym przepisie też usunęłam. Tzn. i tak je zjadłam. W końcu ludzie w innych krajach głodują, nie można wyrzucać dobrego jedzenia. Pierś z kurczaka też kroimy na mniejsze kawałki według własnego uznania ;) Moja była w kosteczkę. Pierś w kosteczkę ;) Ta kurza oczywiście. Cebulkę dymkę siekamy. Rozbijamy jajka i je "stirujemy". Czyli w tym przypadku rozbełtujemy :). W woku (lub na patelni) rozgrzewamy oliwę. Wrzucamy piersi z kurczaka i podsmażamy aż będą "a-ku-rat". Wyciągamy je a do woka wrzucamy połowę pokrojonej cebuli dymki. Chwilkę ją podsmażamy i dodajemy jajka. Smażymy aż lekko się zetną i dodajemy ryż. Mieszamy i smażymy wszystko razem aż ryż będzie gorący. teraz dodajemy pomidory, kurczaka i doprawiamy solą. mieszamy dokładnie i dodajemy pozostałą część cebulki. Smażymy, smażymy, smażymy... i GOTOWE! Już można jeść.



Teraz pewnie zapytacie co z tym keczupem w składnikach. No właśnie... W owym przepisie też poza listą składników nie znalazłam o nim wzmianki. Więc dodałam na sam koniec. Wyszło dobre aczkolwiek nie jest on konieczny. Zależy tu dużo od "rodzaju" keczupu. Ja miałam jakiegoś zwyklaka, który nie powala smakiem na kolana. Więc decyzja z dodaniem keczupu zostaje dla Was :)

SMACZNEGO!

Tort urodzinowy dla Z.

Urodziny Z. Mojego najlepszego przyjaciela, który w dzień urodzin zyskał nową ksywę - "Fyszbyn". Baardzo się chwalił, że z kobiecej garderoby wie już co to są fiszbiny, ale za cholerę nie umie tego wypowiedzieć. Fyszbyn jak dla mnie brzmi komicznie, niby to z angielska niby z niemiecka. W każdym bądź razie śmiesznie :) Jako, że w kiesy ni hu hu a prezent by się sprzydał postanowiłam zrobić tort. Takie postanowienia są szybkie, aczkolwiek nie przemyślane. Zresztą "postanowienie" to najmniejszy pikuś. Wykonanie za to zabiera mnóstwo czasu, nerwów i energii na sprzątanie składników z ziemi. Z. vel. Fyszbyn, jak na lubinianina przystało jest wielkim fanem Zagłębia, więc i pomysł tortu "zagłębiowy". Fajnie wymyśleć ciekawy tort, wyobrazić sobie jak ktoś będzie się cieszył i w ogóle zbierać komplementy przy okazji cudzego święta ;) Matko jak jak się namęczyłam. Zaczęłam o 22, gdy dziecko poszło spać... koniec nastał koło godz. 3 w nocy. Warto było :) Podoba się? ...


Biszkopt był kupiony niestety. Na domowy wypiek nie było czasu ani pewności, że wyjdzie :) Natomiast masa ... Masa z głowy i powiem, że wyszła pysznie. Przynajmniej tak mi mówiono. Tzn. mówił tak Fyszbyn, ale on nie jest wiarygodnym źródłem bo co miał innego powiedzieć? :) Aha... ta pomarańczowa masa cukrowo-plastyczna to też jadalne... jeeli ktoś lubi 200%-owe stężenie cukru w cukrze.

Masa:
- śmiatana 30 % (mocno schłodzona)
- cukier puder
- wanilia (ja nie miałam więc dodałam cynamon)
- banany

Na którymś z forum... forów? ... znalazłam taki przepis. Takie lubię najbardziej. Przy każdym ze składników napisane "na oko", "odrobinę" lub "nie za dużo". Więc moja masa do torta też była "na oko". Ja wziełam duże opakowanie śmietany. AHA! Ma być mocno schłodzona, ael jeżeli ktoś ma problemu z pamięcią (patrz mła) to lepiej nie wkładajcie do zamrażarki. Więc... wzięłam kostkę śmietany, rozdrobniłam na mniejsze kawałki i dodałam małe opakowanie śmietany 36% (bo tylko taką miałam w prawidłowym stanie skupienia) i ubiłam mikserem. Dodałam dwie łyżki cukru pudru, ale i tak było za słodkie więc trzeba dodawać według własnego uznania. Dodam, że nie lubię słodkich rzeczy i dla mnie te dwie lyżki to za dużo. Wymieszałam to wszystko i dodałam 3 łyżeczki cynamonu. Masa wyszła idealna :) Do namoczenia biszkopta (bo przeczytałam, że tak się robi) zmieszałam wodę, cukier i sok z cytryny. Pokroiłam banany w plasterki i zaczęłam nakładanie: biszkopt, śmiatana, banany, biszkopt śmietana, banany, biszkopt. Miałam trzy biszkopty ale jak ktoś ma więcej to prośzę sobie dodać jeszcze "śmietana,banany" ;) Teraz przechodzimy do masy cukrowej. To dopiero jest cholerstwo. Celowo piszę tą masę na końcu... Ja zaczęłam na samym początku bo nie mogłam się doczekać tego czy mi wyjdzie. Póżniej miałam kamyki a nie masę. Zanim to rozgniotłam i zmiękczyłam ... dlatego też skończyłam o 3 rano :)

Biała masa cukrowa:
- 80 dkg cukru pudru
- 10 dkg glukozy
- 4 łyżeczki żelatyny
- 70 ml wody

Żelatynę rozpuszczamy w ciepłej wodzie i po rozpuszczeniu dodajemy glukozę. Uważamy żeby się nie zagotowała. Mieszamy i dodajemy po trosze cukru pudru. Gdy masa w garnku zrobi się już bardziej "skupiona" przenosimy ja na blat. Dosypujemy stopniowo resztę cukru pudru i wyrabiamy rękami. Dodajemy barwniki żeby uzyskać wybrane przez siebie kolory :) Tak wyrobioną masę rozwałkowyjemy i formujemy jak chcemy :)
Ja zrobiłam koszulkę z niby szalikiem. Nieudolną koszulkę z bardziej nieudolnym szalikiem. Martwiłam się czy zostanie w ogóle zidentyfikowana jako koszulka. Ale nie było źle. Faceci w takich cudach mają akurat małe wymagania :D

Jutrzejszy (czyt. miesięczny ;P) czosnek :)

Ehh… Przedłużyło mi się to czosnkowe „jutro” ;) To nic. Teraz chociaż wiem jak smakuje już zrobiony a wszystko zmieści się w jednym poście. Jedyny mankament tego to to, że … nie pamiętam zbyt dobrze przepisu. Zapisane mam. Oczywiście! Ale nigdy jakoś nie mogę dotrzymać się tych przepisów. Napiszę co pamiętam. Każdy sobie weźmie co będzie chciał, pozmienia, pokombinuje … Jak zwykle to bywa w moim przypadku „przekombinuje” ;) Ale do rzeczy... tzn. do czosnku ...

Składniki:
- 12 główek czosnku (ja wysiadłam przy 8 i podziękowałam za więcej)
- 1/2 szklanki octu
- 2 szklanki wody
- 1 łyzka soli
- przyprawy (ja poszłam na łatwiznę i użyłam ziół prowansalskich ... w przesadnej ilości zresztą)


Czosnek obieramy. Ziarnkoo po ziarnkuuu... Żmudna robota, Dodawałam sobie otuchy późniejszym jego smakiem. Przynajmniej szczerze liczyłam na ten wyśmienity jego marynowany smak. Gdy już wszystko obierzemy ( ja obrałam 8 główek i mimo, że uwielbiam czosnek mój żołądek i moje nozdrza nie trawiły już tego zapachu) możemy wrzucić czosnek na 2 minuty do wrzącej wody. Ja oczywiście tego nie zrobiłam ... Nie szkodzi nie szkodzi. Nic się nie stało ;) teraz robimy zalewę. Zagotowujemy wodę, ocet i sól. Chwilkę gotujemy i odstawiamy do ostygnięcia. W tym czasie dajemy czosnek do słoiczków (myślę, że jeden duży słój na cały ten czosnek byłby lepszym rozwiązaniem) i dodajemy zioła. Ja na każdy słoiczek (jak po koncentracie pomidorowym ;P) dałam łyżeczkę i pół tych prowansalskich ziół, że tak sobie pozwolę zarymować. Niestety. To jest błąd. Trzeba dać mniej więc kombinujcie. Po "doprawieniu" słoiczków zalewamy je chłodną zalewą. Zakręcamy słoiczki i pasteryzujemy (tak to się chyba nazywa) 20 minut. Inaczej mówiąc wkładamy do gara z wodą i gotujemy 20 minut. Odstawiamy i kosztujemy :) Ja swoje otworzyłam po 2 dniach bo nie mogłam się doczekać. Muszą jednak stać dłużej bo taki jakiś smak nie ten. No i za dużo paprochów miałam w postaci ziół. To nic. Następnym razem czochu się uda :D

Smacznego !!

Balejs

Witam, witam i o zdrowie pytam ;) Znowu mi się tu jakaś przerwa zrobiła ale już nadrabiam. A to dlatego, że wczoraj zrobiłam siostrzanego „balejsa”. Siostrzany dlatego, że ona skąd wyszukała ten przepis i nie mam pojęcia skąd, a „balejs” dlatego, że nie wiem jak się to pisze. Po mówionemu każdy będzie wiedział o co chodzi. Chyba, że nie. Wtedy trzeba czym prędzej zrobić owego, oczywiście alkoholowego balejsa i się będzie wiedziało co to za cudo :). Przepis jest dość prosty. „Dość”. Dla takiej sieroty kuchniowej, jaką jestem mła wszystko zawsze się w kuchni komplikuje. Najpierw podam co trzeba jak najszybciej zakupić w sklepiku. Jeżeli jest w domciu to oczywiście tym lepiej :D

Składniki:
- 100 ml spirytusu
- puszka mleka skondensowanego słodzonego
- 1 łyżeczka kawy rozpuszczalnej

Puszkę mleka trzeba gotować 2 i pół godziny. Gotujemy ją zamknięta i w garnku z wodą. Ponoć wybuchają czy coś. Oczywiście gdy powędrowałam do sklepu było tylko mleko nie słodzone… więc wzięłam i stwierdziłam, że posłodzę później. W domu jednak poinformowano mnie, że to nie będzie to samo i w ogóle inne duperele. Więc … kolejna podróż do sklepu – tego samego po tzw. Mleko skondensowane słodzone krówkowe. Tutaj muszę wspomnieć, że w mojej „metropolii” nie mam za dużego wyboru sklepów. Jest ich w sumie 4, ale tylko w jednym można się spodziewać, że coś będzie. Oczywiście drugi raz nie ja podróżowałam do sklepu;) Po otworzeniu tej puszki „krówkowej” okazało się, że mleko jest strasznie gęste. W sumie na tym miało też polegać gotowanie tego normalnego mleka z tym, że … ono nawet nie pływało. Więc mądra główka stwierdziła, że podgrzeje to się rozpuści. Po 20 minutach gotowania moja cierpliwość się skończyło. Mleko nie zmieniło swojej formy. Wpadłam na pomysł, że może ten spirytus rozpuści to mleko czy cóś. Tak, rozpuszczał, ale w tempie tak błyskawicznym, że w ruch poszedł mikser. I wszystko było jak należy. Gdybym tylko wpadła na to na samym początku … A teraz szybciutko co dalej trzeba zrobić. Jak już ugotujemy to swoje mleczko to trzeba poczekać aż ostygnie i dopiero wtedy otwieramy puszkę. Jak kupi się krówkowe to nie trzeba gotować ani na nic czekać. Wlewamy spirytus do szklanki, dopełniamy szklankę wodą i dodajemy łyżeczkę kawy. Potem wszystko łączymy z mlekiem. Jak się elegancko wymiesza to dobrze. Jak nie to doprawiamy mikserem ;)
Likierek jest pyszniutki!! Dzisiaj nastawiłam nowe cudo. Z głowy … czyli z niczego. Zobaczę co wyjdzie choć powodzenia nie wróżę. Tymczasem żegnam Was… Sierota Kuchniowa ;)

PS. I proszę mi się likierem nie spijać!

Mój pierwszy ... dżem

Witam!
Dżem dyniowy ... Już nie mogę patrzeć na tą dynię a została jej jeszcze aż (!) połowa. Dżem jednak nie jest robiony na nowo ze świeżej dyni tylko ... z tego deseru co go nie zjedli. Jest to pierwszy raz przeze mnie robiona konfiturka więc też cudów nie oczekuję. Zużyłam tą dynię z imbirem, oczywiście bez sosu. Wyszedł jeden słoiczek ale zawsze od czegoś trzeba zacząć :) Do słoiczka dodałam łyżeczkę cynamonu, cukier i dżemix. Dokładnych proporcji nie pamiętam bo dżemix był na kilogram owoców. Dyni miałam mniej więc cukier i dżemix przeliczałam na tą ilość. Co z niego będzie? Zobaczymy. Narazie nie mam odwagi spróbować czy udała mi się "reanimacja" dyni ;) A zdjęcia nie będzie, przeca to tylko pomarańczowy słoik. Aha! Właśnie dla lepszego smaku można dodać też pomarańczy, ale ja ich nie miałam ... a na dworze znowu chlapa była ;)

Hotdożki domowej robożki

Jakoś kiedyś gdzieś ... Zachciało się hot-dogów. Po co kupować jak można zrobić swoje, pozmieniane, wykombinowane, czasem przekombinowane. Takie niby zwykłe coś a można tak wiele smaków w nim wykombinować. Najlepiej zrobić mały misz masz - mówisz i masz ;) Dzisiaj po wizycie u dawnych sąsiadów i tzw. mojego "drugiego taty", wpadliśmy do domu z wilczym głodem. Można rzec, że z całym-stadem-wilczym głodem ;) Nie to żeby nas tam nie poczęstowali. Częstowali. Krupnikiem. Krupnikiem ale nie zupą ;) Stąd też można wytłumaczyć ten głód. Ale wracajmy do hot-dogów - buły z parówą jak mawiają prości ludzie ze wsi (ja też jestem wsiowa - żeby nie było niedomówień, gadki o "rasistowskich" poglądach i wogle nietolerancji ludzi ze wsi). Się teraz trzeba tłumaczyć na każdym kroku. No...ale do rzeczy... tzn. do "potrawy" wracajac. Najlepsze do hot-dogów owych są bułki "realowskie" z serem. Wiem, że ponoć robione są ze starego sera nie nadającego się do normalnej odsprzedaży. Cóż począć jak są pyszne ?? Można sobie ściemniać, że ser z akurat naszych bułek był świeży, albo że obróbka termiczna podziałała zabójczo na te wszystkie paskudy co to przyspieszyły sera best before. DOBRA!!! Starczy, bo tych rozważań to można i można ...

Tutaj szybciutko co użyłam do dzisiejszych hot-dogów:

- 2 bułki "realowskie" z serem (takie małe bagietki), (aha! ilość bułek zależy od ilości osób sępiących, dla facetów cała bułka jest git, babeczki raczej zadowolą się połową)

- parówki (najlepsze te do hot-dogów bądź "jedynki" z serem)
- kukurydza z puszki
- ogórek
- pomidor
- cebula
- kapusta pekińska
- ser żółty
- sos czosnkowy
- musztarda
- ketchup

Bułeczki rozkrajamy, zeby zrobiła nam się taka "rozkładówka" (informacja dla panów - w tej rozkładówce nie ma gołych bab ;) ). Wkładamy do środka ser żółty i wkładamy do piekarnika, tak żeby go rozpuścić. Ja rozpuszczam przez 5 minut w stu stopniach. Jeżeli ktoś uważa, że dla niego za dużo sera i starczy mu ten z boku bułki to okey. Ale po opieczeniu w piekarniku ten serek się porobi taki... Kruszyć się będzie przy jedzeniu... I to jeszcze zanim trafimy nim do buzi więc polecam jednak serową wkładkę. Teraz paróweczki. Tutaj bez większych kombinacji i niespodzianek. Tradycyjnie gotujemy je w wodzie. Po wyjęciu paróweczek i bułeczek przystępujemy do przygotowywania, czyli wrzucania wszystkiego po kolei jak idzie. Oczywiście starając się układać tak, żeby za bardzo nie wypadało przy jedzeniu. Piszę za bardzo, bo przy tym "daniu" nie da się czegoś ze środka nie zgubić. A jak się uda nie zgubić to znaczy źle zrobione :) Ja robię tak : bułki po wyciągnięciu z pieca smaruje sosem czosnkowym, potem kładę sałatę (w tym przypadku kapustę pekińską), na to paróweczki, kukurydza i pokrojona w kostkę cebula. Po bokach upycham pomidora i ogórka. Wszystko polewam musztardą i ketchupem. Pyyycha!! :)

Tutaj moje.

Nie wyglądają za apetycznie, ale ... jeżeli mojemu Lubemu tak bardzo smakują, że chce jeszcze a mi się nie chce już robić i on w akcie desperacji robi na szybko coś takiego ...

... chyba nie trzeba nic dodawać ;) . Swoją drogą, czyż nie pięknie wyglądają te artystycznie wystające z bułki parówy ?? :)

Życzę wszystkim smacznego :)

Dyńka ... z imbirasem

Wczoraj wieczorem chcąc być miłą konkubiną postanowiłam zrobić jakiś ciekawy deser. Oczywiście mojemu konkubentowi, z okazji "naszego" dnia ;) Na baaardzo ciekawej stronce z bardzo pysznie wyglądającymi przepisami znalazłam przepis na dynię. Nie lubię dyni, jakoś nie mogę się przekonać do jej smaku. Ale "maj low" twierdzi, że jest pyszna, a że akurat była pod ręką to ... Przepis ten zaciekawił mnie też ze względu na składniki. Każdy jakiś taki z "innej paki", jakby nie pasujące do siebie. Ale spróbowałam Ci ja ...

Do zrobienia potrzebne nam będą:
- dynia oczywiście - 1/2 małej dyni (25cm średnicy),
- 2 łyżki miodu,
- 2 łyżeczki soku z cytryny,
- 1/2 łyżeczki startego świeżego imbiru,
- 4 łyżki płynnej śmietanki 18% (ja użyłam zwykłej śmietany 18%)
- 3 łyżki pokrojonych orzechów włoskich
- pieprz

Dynię obieramy i kroimy w kostkę taką po 2 cm - nie musi być równo ;). Wrzucamy do rondelka i zalewamy pół szklanki wodą... połową szklanki wody ... Hmmm, każdy wybiera co chce ale tak żeby w rondlu było 1/2 szklanki wody :) Dusimy dynię. W przepisie napisane jest, że dusimy około 10 minut lub do miękkości. Ja wolę jasne określenia. Albo 10 minut, albo aż będzie miękkie bo moje "doświadczenie kucharskie" nie wie czy po 10 minutach jak będzie twarde to takie ma być, czy po prostu błąd w sztuce. W każdym bądź razie dusimy. Ja dusiłam dwa razy po 10 minut... aż dynia zmiękła ;) Dodajemy do rondelka miód, sok z cytryny oraz imbir i wszystko chwilę podgrzewamy. Wyciągamy dynię z rondelka i lekko odparowujemy sos, żeby nie był za wodnisty. Orzechy włoskie zrumieniamy na patelni i wraz ze śmietanką dodajemy do sosu. Przyprawiamy świeżo zmielonym pieprzem. Dynię wykładamy na talerzyki i polewamy sosem. Włala....
Moje dzieło wygląda tak :



Przepis jest z kuchni tureckiej i powiem tak ... Daje Turcją. Jak dla mnie to nie ten smak. Dla Lubego też nie. Wszyscy wczoraj omijali szeeeerokim łukiem moje "cudo" co nie bardzo mnie cieszy bo nie dostałam żadnej opinii. Nie lubię słodkich rzeczy ale do tego przepisu zdecydowanie dodałabym trochę cukru bądź więcej miodu. I mniej imbiru. Świeży daje dość ostry smak. Chyba nie dla nas ta Turcja :)

Przepis bierze udział w Festiwalu Dyni :)

Préfou

Tak się właśnie nazywa to cudo, o którym wspominałam wcześniej. Zrobiłam, nie wyszło a i tak zjadłam :) Lekko zmieniłam przepis, a mianowicie tylko jeden składnik. Nie wiem czy to właśnie wina tego czy mojego "profesjonalizmu" w kuchni. Stawiam na to drugie, ale kto wie ... Dobra! Wracając do przepisu... Dostałam go od mojej Siory. Ona natomiast ściągnęła go stąd ----> http://zapbook.canalblog.com

Składniki:

Ciasto:

- 300 g mąki t55
- 18 cl wody
- 7,5 g drożdży
- 7 ,5 g soli

Nadzienie

- 225 g masła miękkiego
- 130 g czosnku obranego
- Sól , pieprz


To jest oryginalny przepis. Ja zamiast mąki t55 (tutaj chyba chodzi o tą 550, nie wiem nie znam się) użyłam t500 bo tylko taką w domu miałam... a chlapa na dworze była więc nie było mowy o wyjściu do sklepu:). Według moich przeliczeń, a często są one mylne 18cl wody to inaczej 180ml wody. Taką też ilość dolałam i się wszystko ładnie kleiło... siebie, żeby nie powiedzieć kupy. Wszystkie składniki na ciacho ugniatamy ugniatamy i ugniatamy, żeby się ładnie posklejało i było gumowate. Odkładamy w ciepły kąt żeby nam urosło. Aha! Przykrywamy mokrą ściereczką. Chyba po to żeby się nie zeschło czy cóś. Czekamy 90 minut.
Teraz robimy nadzienie. Jako, że autorka przepisu podała, że zostało jej sporo tego nadzienia "na później" ja użyłam kostki masła (200g). W sumie nie wielkie zmniejszenie, ale po co zaczynać kolejną kostkę masła;) I czosnek. Obrałam półtorej (!!) główki czosnku i wyszło mi tylko 70g. Stwierdziłam, że kolejna główka to będzie trochę przesada więc zostałam przy tej ilości. Zmiksowałam czosnek na małe kawałeczki, dodałam soli i pieprzu i wymieszałam z masłem. Zostało sporo tego nadzienia i starczy chyba jeszcze na 3 razy :) Więc... do słoika i w lodówkę/zamrażarkę.
Po długim oczekiwaniu na urośnięcie ciasta, uciskamy je spowrotem, żeby znowu oklapło. Wyrabiamy kulkę i dzielimy na pół, i z tych pół jeszcze na pół. W sumie cztery kulki, które formujemy na kształt bagietek. Teraz przeglądając jeszcze raz ten przepis zauważyłam zdjęcia do niego. Szkoda, że nie widziałam ich wcześniej. Teraz wiem, że źle uformowałam bagietki i dlatego ciasto w środku nie upiekło się. Mają być takie płaskie, a nie wyrobiony rulonik, jak to w moim przypadku było. O, i przy okazji dowiedziałam się ze zdjęć, że nie ma być 4 kulek ale dwie. Wtedy to wychodzą bagiety. No cóż, każdy ma swoją interpretacje przepisów;) Żeby nikt nie popełnił moich błędów zapożyczam od autorki jedno zdjęcie, jak mają wyglądać owe bagietki.

Tak o:


Nom, więc jak już będą wyglądały tak ładnie układamy je na blachę i znowu czekamy godzinę, aż podrosną :)
Nagrzewamy piekarnik do 240°C i wkładamy do niego naczynie z wodą. Bagietki nacinamy wzorkiem "bagietkowym" ;) i wkładamy do nagrzanego piekarnika. Początkowo pieczemy 10 minut. Wyciągamy pieczywko i przygniatamy drewnianą deseczką. Nie wiem dlaczego trzeba tak zrobić, bo one tak pięknie się podniosły a trzeba je splaszczyć again. Po przygnieceniu rozcinamy bagietki i smarujemy wewnątrz masłem. Grubo dość. Po posmarowaniu, składamy bagietki w całość i dalej do piekarnika na 15-20 minut. Ja piekłam 20 minut ale zmniejszyłam piekarnik do 180° C. Chyba bałam się, że popalę. Po upieczeniu wyciągamy i podajemy cieplutkie. TADAAAAM!



Moje wyszły troszkę twarde dlatego zyskały miano cegiełek. No... dziadek by ich nie ruszył ;) Ale reszta je schrupała z sałatką. A przepis na sałatkę tutaj o:

Składniki:
- kilka liści sałaty masłowej (może być inna)
- ogórek
- kabanosy paprykowe
- oliwa z oliwek
- sok z połówki cytryny
- łyżeczka musztardy angielskiej
- sól, pieprz




Liście rwiemy na kawałki, obieramy i kroimy ogórka. Kabanosy kroimy na małe talarki i podsmażamy na oliwie. Wszystko razem wrzucamy do miski i mieszamy. A teraz sos. 3 łyżki oliwy z oliwek, sok z połówki cytryny i 2 łyżki oliwy, na której smażyliśmy kabanosy. Mieszamy wszystko razem. Dodajemy sól, pieprz i łyżeczkę musztardy. Wszystko mieszamy mieszamy i wlewamy do sałatki i znowu mieszamy razem :) Nie dodawałam tym razem ząbku czosnku do sosu bo jest go dużo w bagietkach. Jeżeli robimy samą sałatkę można jak najbardziej wgnieść do sosu ząbek czosnku. KONIEC:)

Aha! Zapomniałam o jednym wietrzymy domek bo "pachnie" za bardzo czosnkiem --- jak podaje autorka przepisu a ja całkowicie się z nią zgadzam :)
SMACZNEGO!

Kombaksior

Wracam ! :) Po krótkiej przerwie, której sponsorami byli: TP S.A. oraz chory Szymi (to moje Maleństwo jakby ktoś nie wiedział ;) ) wracam spowrotem. Od razu mam baaardzo miłą wiadomość. Szczególnie dla mnie miła. Mianowicie: nie gotowałam, nie ćwiczyłam a schudłam:) 4 kilo!! Więcej niż planowane. Jaki na to przepis?? Dużo stresu i chore dziecko na 4 piętrze szpitala bez windy dla odwiedzających. Zdecydowanie bardziej polecam jakieś diety czy cóś. Jako, że mój Skarbek uporał się z tym paskudztwem postanowiłam w nagrodę uszyć mu poszewkę na kołdrę. A zaraz potem na poduszkę ;) Oto co wyszło z pełnej nerwów robotki :)


Pomysł zaczerpnęłam ze stronki www.etsy.com Duuużo fajnych rzeczy także do kupienia. Oczywiście wszystko ręcznie robione. A teraz? Właśnie w tym momencie robię chlebek/bagietki z przepisu, który podesłała mi Siora. Troszku go zmodyfikowałam. Hmmm... w sumie modyfikacja polegała na innej mące i mniejszej ilości czosnku, ale zawsze coś ;) Wieczorkiem dodam owo cudo ... lub napiszę, że nie wyszło, bo i tak może się zdarzyć ;)